Mijn werkplek is vlakbij wandelgangen waar mijn collega’s op de rechtenfaculteit elke dag hun wandelgangending doen. Ikzelf natuurlijk ook af en toe. Soms vang ik flarden van gesprekken op en die blijven dan in mijn hoofd hangen totdat ik er iets over opgeschreven heb. Twee collega’s hadden het over het communisme en het kapitalisme en over een verschijnsel dat neigde naar de ene of naar de andere kant…ik geloof dat ze op het predikaat ‘communistisch’ uitkwamen.!
Ik word altijd een beetje ongedurig van dat soort gesprekken. Waarom? Ik vind het dooddoeners. Net als links en rechts in de politiek, termen die vaak ook gelinkt zijn aan socialisme/communisme aan bakboord en het liberalisme/(neo-)kapitalisme aan stuurboord.
Het lijkt soms alsof je ook in de economie en de politiek maar twee smaken, twee bloedgroepen hebt: kapitalistisch of communistisch, liberaal of overheidsgestuurd. Maar doen we onszelf hiermee niet te kort?
Waarom kan de economie niet tegelijkertijd de vrijheid en inventiviteit dienen en het herstel van de natuur, bijvoorbeeld?
Waarom zou het enige alternatief voor het rechtlijnige kapitalisme, waarin het draait om het bezit van kapitaalgoederen, gekoppeld aan meedogenloos massale markten en financiële macht aleen maar het vaak afgedwongen socialisme zijn dat werkt met een onrealistisch vijandbeeld ten opzichte van de ‘bezittende klasse’ en een groot gebrek aan zelfbeschikkingsrecht?
Waarom zou het ‘offer’ voor de zogenaamde vrijheid van het kapitalisme de rechtlijnige groei moeten zijn en kunnen we vrijheid niet inbouwen in een zorgzaam systeem dat volop ruimte geeft aan creativiteit en individuele zeggingskracht en vooral ook samenwerkt met onze planeet en deze langzaam herstelt van alle aangerichte schade?
Mijn geschiedenisleraar op de middelbare school in Druten had groot gelijk. De soms wat neerbuigend aangehaalde ‘verzorgingsstaat’ die we hier in West-Europa toch maar mooi met z’n allen gemaakt hebben – en helaas wat in het slop raakt… – komt nog het dichtst in de buurt van de werkelijke idealen van Marx. En daarbij genieten we toch nog van een relatief vrijgevochten democratie, hoewel we momenteel erg moeten uitkijken dat ook die niet op de lijst van ernstig bedreigde soorten belandt…
Maar het kan nóg mooier. Het kan nóg rechtvaardiger en nog véél meer afgestemd op onze natuur, die véél meer verbonden is met alle andere leven dan we ons nu realiseren. Wat mij werkelijk doet bloeien, draagt ook bij aan al het andere leven en omgekeerd…
De harteconomie wil een soort bloedgroep O- zijn, een infuus, heilzaam voor alle andere bloedgroepen in de samenleving. De harteconomie wil af van alles wat niet binnen de menselijke maat valt. Wil ruimte voor rechtvaardigheid, maar ook voor creativiteit en experiment. Wil vrijheid en diversiteit, maar wel gelinkt aan solidariteit.
Dat zou bijvoorbeeld kunnen door de manier waarop we inkomen verdelen grondig te herzien. Daarover wil ik gauw méér schrijven hier.
Dit kan alleen samen met jou, dus alle ideeën en serieuze input blijven welkom! Maar nu ga ik eerst eens serieus werken aan mijn eigen regeneratie. Welterusten, waarde lezer!
Harteconomie.com 
Plaats een reactie