Gisteren hebben jullie mij even moeten missen. Nog steeds ben ik niet helemaal fit, maar het was ook de avond van de leesclub met drie bijzondere dames. Die wilde ik weer niet missen en bloggen tussen werk, maaltijd en clubavond door, dat lukte even niet. Het feit dat één van deze dames deze stukjes elke dag leest, sterkt mijn vertrouwen dat het niet extreem blasé is om het over ‘missen’ te hebben als ik een dagje niks publiceer.
Europa is ook bang om de boot te missen, las ik vandaag in de krant. Ik citeer: “Maar Trump dwingt Europa ook na te denken over zijn plaats in de wereld.” Want Europa is ook niet helemaal fit… Te verdeeld, te diffuus voor een gezamenlijke visie… Er heerst een sfeer alsof we bezig zijn met de ‘final countdown‘ (sorry, ik kon het niet laten).
Een Europese identiteit lijkt ver weg in deze tijd, juist omdat populistisch nationalisme ook in Europa hoogtij viert. Het grootste verschil met de VS is dat de Unie een heel divers landenverbond is en niet een natie die staten samenbindt… Dat botte nationalisme is echt niet wenselijknu. We hebben een kans om het écht samen te doen! Dat besef hebben we dan in ieder geval al aan the Donald te danken.
Maar wat dan???
Brussel luidt doodongerust de noodklok. We moeten iets, we moeten werken aan onze concurrentiekracht…Economische groei is noodzakelijk, bedrijven moeten weer ongebreideld hun gang kunnen gaan, niet meer aan banden worden gelegd. Het credo is: zonder economische groei geen groene transitie…
Dit soort oorlogstaal doet me denken aan het gelauwerde boek van de Britse Kate Raworth, de Donut Economie, dat ik net gelezen heb (en waar ik echt nog een paar keer in moet herlezen, hier lees je een goede samenvatting in het Nederlands). Zij toont aan dat dit soort redeneringen, zoals de Kuznets-curve, vaak geen hout snijden. Er is ook al gebleken dat grotere economische groei niet automatisch meer doet investeren in vergroening, net als dat het niet klopt dat de meeste mensen in een groeiende economie eerst moeten lijden onder armoede en inflatie en dat er daarna automatisch meer welvaart voor iedereen komt…We kunnen het ons op de hele wereld allang niet meer permitteren om de definitie van economische groei te verbinden aan een oneindige stijging van het bruto nationaal product…We grijpen naar een ooit beproefde, maar inmiddels echt achterhaalde methode…
Weet je wat ik vind? Het lijkt me een goed idee als we in Europa werken aan onze gezamenlijke economische identiteit. Wij kunnen hierhuust nu iets heel anders neerzetten…We kunnen ervoor kiezen onszelf te zijn en de bakermat worden van een beweging die – hopelijk in een later stadium wereldwijd – werkt aan ecologische regeneratie, duurzaamheid, solidariteit èn vrijheid.
Misschien ligt die uitdaging juist wel in een heel ander soort economie, een grootse economie, eentje die voor de verandering eens recht doet aan menselijkheid. We moeten elkaar, dus ook bedrijven, niet teveel aan banden leggen, maar we kunnen het juist anders doen. Heel iets anders neerzetten dan die imperialistische reuzen om ons heen…Hebben jullie enig idee waar hun aanpak uiteindelijk toe leidt? Ik heb daar wel een duidelijk voorgevoel bij…
Als we echt iets willen bereiken is samenwerking geboden. En hart voor de zaak. De Europese zaak. En vertrouwen. In onszelf. En uiteindelijk ook in de menselijkheid van de ander, ook buiten Europa. Want daar hebben we hier allemaal het allergrootste belang bij…
Spreek jullie morgen weer!
Harteconomie.com 
Plaats een reactie