Het drijft mij nog net niet over het randje van de waanzin. Al ben ik een hele dag gewoon thuis en druk bezig met mijn eigen schitterende leven, toch word ik nog steeds aan één stuk door getriggerd om dingen te kopen of diensten af te nemen… In papieren media valt het nog wel mee; daar word ik niet constant door van alles rechtstreeks aangesproken op basis van iets wat ik eerder bekeken of gekocht heb, maar als ik mijn telefoon, tablet of computer gebruik, is er bijna geen ontkomen aan. Het ligt natuurlijk ook aan mij: bijna alles interesseert mij en vanwege mijn nieuwsgierigheid wil ik er dan toch vaak even kennis van nemen en heb ik een breed profiel. Ik word – net als iedereen, denk ik – bijna dagelijks doodgegooid met een stortvloed aan impulsen die mij moeten aanzetten tot kopen.
En als ik het dan aandurf voor just for fun weer eens de socials in te duiken, moet ik helemaal oppassen niet in totaal overbodig koopgedrag te vervallen.
Ik vind het leuk om kennis te nemen van zaken waar ik mogelijk iets mee wil, maar soms voelt het heel overweldigend en lijkt het alsof ik alleen maar als ‘consument’ of ‘afnemer’ benaderd word en niet meer als ‘mens’.
Herken je dat gevoel?
Een achterneef – jawel, een áchterneef – zit in de marketing en vertelde mij trots dat hij eraan meegewerkt had dat mensen – zelfs in Nederland – flesjes water uit de supermarkt of het benzinestation willen. Terwijl je natuurlijk ook gewoon het uitstekende kraanwater kunt tappen, dat wij hier in Nederland op de meeste plaatsen tot onze beschikking hebben voor een fractie van de prijs die je voor die plasticvervuiling betaalt…
En dat is nou precies waar wij van de harteconomie moeite mee hebben…
Ook dat onophoudelijke gezeur om aandacht na elke aankoop: wat vond je van het product beoordeel de dienst, hoe heb je de levering ervaren… En ik snap dat dat – behalve in het belang van de verkopende onderneming – ook heel nuttig kan zijn voor de kopende mens. Maar het zou misschien lucht geven als het dan vooral om de meer uitzonderlijke ervaringen ging: is het heel goed of juist heel slecht en krijg je echt waar voor je geld… Maar ook dat voortdurende beoordelen is een uitwas van de voortdurend over ons heen denderende marketingmachine.
En dan ben ik nog niet eens iemand die een sterke drang heeft ‘erbij’ te willen horen of op iemand te willen lijken. En dan gebeurt me ook nog regelmatig dat producten en diensten waar ik erg blij van word, zomaar ineens verdwijnen… Blijkbaar is de niche dan niet groot genoeg of heb ik misschien niet vaak genoeg gezegd hoe geweldig ik het vond… Dat is het omgekeerde verschijnsel, maar het geeft me óók het gevoel dat ik willoos ben overgeleverd aan de grillen van – meestal – een anonieme producent.
Is dit misschien inherent aan de algemeen heersende gedachte dat we de heilige graal in het leven buiten onszelf moeten zoeken? Ik bedoel dus dat we ervan overtuigd zijn dat we iets van buiten nodig hebben om gelukkig te zijn?
Anders, maar hoe?
Ik kan me gewoon niet voorstellen dat jij daar helemaal geen last van hebt…Ik ben er erg benieuwd naar hoe jij hiermee omgaat…
In de harteconomie willen we dat anders. Sowieso is maar dóór consumeren natuurlijk een onwenselijke zaak: voor de gezondheid van ons allemaal en niet in de laatste plaats die van onze planeet…
Hoe zou dat minder dominant kunnen worden ingericht? Het is natuurlijk nog steeds de bedoeling dat je mooie dingen kunt maken en je product effectief, vrij en creatief in de markt zetten, zodat je daarvan de vruchten plukt als producent…En ook dat je als consument volop kunt kiezen uit leuke en mooie dingen die je leven kunnen verrijken!
Toch lijkt het echt zo dat de methodes die nu (nog) gebruikt worden om een verdienmodel te laten werken, sterk verouderd zijn. Ze leiden tot overconsumptie en geldverspilling.
Ben je het met mij eens? En: heb jij ideeën over hoe dit anders kan? Reageer hieronder of mail via olga@harteconomie.com . En oh ja, ik ontvang ook graag tips van jou over hoe ik beter kan omgaan met al die koopimpulsen…
Harteconomie.com 
Plaats een reactie