Laatst sprak ik mijn buurvrouw weer eens. Neda komt oorspronkelijk uit Iran en ze was helemaal op van de stress. Ze was een schoolmeisje in de burgeroorlog daar en misschien kun je je voorstellen hoe het voelt als je als kind van zeven regelmatig de schuilkelder in moet. Haar ouders wonen een paar straten verder van het gebied waar een paar weken geleden de bommen vielen, waar een school vernietigd werd.
Maar haar zorgen waren vooral economisch… en niet alleen over Iran…Want in Nederland is de benzine niet te betalen en worden de boodschappen bijna wekelijks duurder…hoe moet dat nou met die mensen op Cuba – afgesloten van energie – en dan heb je ook nog Oekraïne en Gaza, waar de oorlogen leiden tot elke dag meer armoede en gebrek… Neda is een wereldverbeteraar, een idealist, net zoals ik…
En zij weet waar ze het over heeft, want ze heeft veel familie die in Iran woont. Zij moeten al zó lang leven met tekorten, vanwege allerlei sancties en boycots…
Het is altijd opletten voor hen. Haar man die al lang in Nederland woont – hij vertrok tijdens de oorlog met Iran, begin jaren 80 – werkt bij een fabriek voor verpakkingsmaterialen. Neda klust wat bij als schoonmaakster. (Eigenlijk wel heel jammer: het is een intelligente vrouw en in Teheran werkte ze als kwaliteitsmanager bij een voedingsproducent, dat geheel terzijde).
Ik denk dat ze heel erg op de kleintjes letten, want het lukt ze toch om familie op te zoeken, gasten te ontvangen en hun huis op te knappen. Ze hebben een dochter die dol is op lezen in het Nederlands en de indruk wekt een gelukkig en welvarend meisje te zijn. In economisch opzicht redden ze zich uitstekend!
Bij mij heerst bewondering voor hen. Dit zijn buren die na mijn werk met een heerlijke warme maaltijd voor de deur stonden in een tijd dat ik het heel erg moeilijk had. Zij verwachtten niet dat ik voor hen zorgde. Zij zorgden voor mij!
Is dat niet wat een economische bijdrage in essentie inhoudt?
In deze tijd van beschamende azc-protesten is het aan te raden eens echt om te kijken naar medewereldburgers die vanuit een ander werelddeel, een andere levenssfeer in ons benauwde Nederland zijn beland. Wat brengen zij mee aan mogelijkheden? Wat is de druppel die zij toevoegen aan de werkelijkheid die wij beleven? Ongetwijfeld méér dan je op het eerste gezicht vermoedt, als je ze ziet op het moment dat ze net hun hele leven ergens ver weg achter zich gelaten hebben, omdat geluk daar geen kans meer had…
En de vraag is ook: wat kunnen wij teruggeven? Economie is te allen tijde wederkerig namelijk. Misschien kunnen we iets veel beters bedenken dan ongegronde angst en afwijzing. Levert in ieder geval véél minder ongezonde stress op!
Harteconomie.com 
Plaats een reactie