Harteconomie.com

Er is van alles aan de hand in huizenland…

Mijn hele leven al ben ik gek op woningen. Al sinds ik een kind was, lees ik beschrijvingen en bekijk ik foto’s van panden die te koop of te huur staan. En ik geniet van de aanblik van bewoonde woningen, ook als het een flat is of een eenvoudig rijtjeshuis: vaak reflecteert zo’n huis iets wat de bewoners belangrijk vinden, waar ze van houden. Je ziet heel vaak mooie en grappige eigen(aardig)heden van mensen.

Het is ook zo intiem en onontbeerlijk, eigenlijk: een plek om te wonen. Dakloosheid is één van de ergste nachtmerries die ik me kan voorstellen…Wonen in een sfeer van genoeg privacy die je ‘thuis’ mag noemen zou voor iedereen eenvoudig bereikbaar moeten zijn.

In Nederland is de realiteit anders. Lees bijvoorbeeld eens “Gekaapt door het kapitaal” van Mirjam de Rijk.

Wonen zou simpel geregeld moeten kunnen worden natuurlijk. Maar het is allemaal niet wat het moet zijn: een eenvoudig appartementje moet drie ton kosten, financieren als jonge alleenstaande zonder eigen geld zit er eigenlijk niet meer in.

Woningcorporaties hebben zoveel objecten afgestoten, dat de sociale woningbouw alleen nog maar bereikbaar is voor mensen die bereid zijn heel lang te wachten. Particuliere verhuurders doen bijna niet anders dan een slaatje slaan uit de schaarste.

En jazeker: er wordt heus wel gebouwd, maar veel minder snel dan gewenst en nog steeds vaak gecoördineerd door kapitaalgestuurde projectontwikkelaars die gewend zijn dat er intens verdiend wordt op elk project…En dan ook nog eens: nieuwbouw, nieuwbouw, nieuwbouw. Veel mooie stadsnatuur en ruimte om buiten te zijn gaat nu verloren.

Onze zo gekoesterde renteaftrek heeft er vooral voor gezorgd dat we in Nederland inderdaad goud betalen voor de basisbehoefte die goed wonen onbetwistbaar is.

Intussen zijn we zo harteloos om de nieuwkomers de schuld in de schoenen te schuiven van falend woningbeleid. Doe eens effe normaal joh!

We zouden kunnen inzetten op alternatieven. We zouden in plaats van het hoogste rendement de grootste beschikbaarheid kunnen nastreven. We zouden kunnen kijken wat mogelijk is waar mensen zelf vinden dat ze te groot wonen of te eenzaam zijn. We kunnen wooncorporaties stimuleren die echt coöperatief zijn en in handen van de mensen die er wonen. We kunnen kijken naar het delen van tuinen, logeerkamers, bergruimte, mogelijkheden om samen te koken en te feesten. En dan kan privacy en ruimte voor jezelf en je eigen levenssfeer nog steeds een kernwaarde zijn.

En jazeker, dit wordt allemaal al volop gedaan en de verhalen zijn mega-inspirerend! Struin hiervoor lekker het het internet af. Of kijk eens naar Binnenste Buiten, lees het boek Anders Wonen van Asceline Groot, puur ter inspiratie.

We zouden nu al op Europees niveau kunnen kijken waar ruimte is om je te vestigen als alternatief voor woongebieden die al overvol zijn.

Mensen zouden prachtig en zorgeloos moeten kunnen wonen. Zonder uitzondering.

In het e-book over de Harteconomie ga ik dieper in op hoe je in de economie een elegant onderscheid kunt maken tussen essentiële basisbehoeften en producten en diensten die fijn, handig, leuk en waardevol, maar misschien iets minder essentieel zijn. Ik hoop het nog dit jaar te publiceren!